Meestal beschrijf ik boeken niet zo uitvoerig. Iedereen leest toch wel wat die lezen wil… Maar dit boek raakte me zo! Het boek ‘weg was ze’ van Kees Santbergen.

Kees is de vader van een 21 jarig meisje wat zelfmoord pleegt. Een meisje dat al eigenlijk van jongs af aan heel gevoelig is, worstelt met zichzelf, een team van hulpverleners om zich heen heeft staan. Een positief ingesteld meisje, een meisje wat volop liefde krijgt van haar familie. Veel vrienden heeft, doet wat ze kan om haar depressie tegen te gaan. Een heel, heel sterk meisje. En toch besluit dit meisje op 21 jarige leeftijd om een einde aan haar leven te maken.

Het boek was heel rauw geschreven. Stukjes uit haar dagboek werden geciteerd, mailtjes, de acties die ze ondernam. Eigenlijk allemaal best wel oppervlakkig. Op bepaalde stukken tekst na waarbij ik even extra moest slikken.

Maar wat me zo raakte, was dat het boek me zo sterk aan iemand deed denken. Op een gegeven moment gaat het meisje in dit boek (Janine) maatschappelijk werk studeren. Ze heeft een vriend die stapelgek op haar is. Familie die stapelgek met haar is. Janine is naar de buitenwereld vooral vaak spontaan, veel afspraken, een druk leven. En wat deed het mij denken aan een oud klasgenootje…. Een oud klasgenootje op ‘mijn’ maatschappelijk werk opleiding. Een hartstikke, vrolijke, spontane jonge griet. Drie jaar lang zat ik met haar in de klas. Tegelijkertijd met haar verknalde ik één van mijn/ onze stages. Waarop we na die mislukte stage tegen elkaar riepen; ‘meid! Volgend jaar lopen we ergens anders stage en tot die tijd gaan we gruwelijk genieten van al onze vrijheden!’. En dat deden we dus. Waar onze klasgenoten 32 uur stage liepen, naar school moesten etc., waren wij vrijgesteld voor de rest van dat jaar. Wij hoefden maar 1 keer in de maand naar school .
Toen we vervolgens opnieuw stage gingen lopen en wéér bij elkaar in de klas kwamen, was eigenlijk het feest compleet. Wat gezellig! Maar zo gezellig bleef het niet… Terwijl dit keer mijn stage perfect ging, ik het gruwelijk naar mijn zin had, ging haar stage in haar eigen ogen opnieuw niet goed. Maar wat kun je daar daadwerkelijk over zeggen na 1,5 maand stage? Kan je dan al zeggen dat je het einde van het jaar niet gaat halen? Dat ze je weg willen hebben? Mijn klasgenootje dacht van wel en ze wilde iets te graag maatschappelijk werkster worden. Dat word je alleen niet als je je stage niet haalt. Of dat de enige reden is waarom ze het deed, zullen we alleen dan weer nooit weten…. Maar ze besloot om op haar 21e niet verder te willen. En wat kwam dat hard binnen… Ik weet nog hoe wanhopig ik mij toen voelde. Hoe ik maandenlang zó boos ben geweest vooral. Hoewel ik ergens ook weer kon denken; ‘het is haar keuze. Als ze nu gelukkig is, is het goed’. Tegelijkertijd vond ik het zwak om de uitdaging van het leven niet aan te gaan. En tegelijk ook juist sterk om zoiets te kunnen doen, op een bepaalde manier. Hoe krom ook. Ik voelde me al zo, dus hoe moesten mensen die helemaal dicht bij haar stonden zich wel niet voelen??

Dat alles maakte dat ik dit boek in één ruk heb uitgelezen. De wanhoop ergens zo goed kon begrijpen, zo benieuwd was naar ‘waarom’. En je dat nooit te weten zult komen….