Meestal beschrijf ik boeken niet zo uitvoerig. Iedereen leest toch wel wat die lezen wil… Maar dit boek raakte me zo! Het boek ‘weg was ze’ van Kees Santbergen.

Kees is de vader van een 21 jarig meisje wat zelfmoord pleegt. Een meisje dat al eigenlijk van jongs af aan heel gevoelig is, worstelt met zichzelf, een team van hulpverleners om zich heen heeft staan. Een positief ingesteld meisje, een meisje wat volop liefde krijgt van haar familie. Veel vrienden heeft, doet wat ze kan om haar depressie tegen te gaan. Een heel, heel sterk meisje. En toch besluit dit meisje op 21 jarige leeftijd om een einde aan haar leven te maken.

Het boek was heel rauw geschreven. Stukjes uit haar dagboek werden geciteerd, mailtjes, de acties die ze ondernam. Eigenlijk allemaal best wel oppervlakkig. Op bepaalde stukken tekst na waarbij ik even extra moest slikken.

Maar wat me zo raakte, was dat het boek me zo sterk aan iemand deed denken. Op een gegeven moment gaat het meisje in dit boek (Janine) maatschappelijk werk studeren. Ze heeft een vriend die stapelgek op haar is. Familie die stapelgek met haar is. Janine is naar de buitenwereld vooral vaak spontaan, veel afspraken, een druk leven. En wat deed het mij denken aan een oud klasgenootje…. Een oud klasgenootje op ‘mijn’ maatschappelijk werk opleiding. Een hartstikke, vrolijke, spontane jonge griet. Drie jaar lang zat ik met haar in de klas. Tegelijkertijd met haar verknalde ik één van mijn/ onze stages. Waarop we na die mislukte stage tegen elkaar riepen; ‘meid! Volgend jaar lopen we ergens anders stage en tot die tijd gaan we gruwelijk genieten van al onze vrijheden!’. En dat deden we dus. Waar onze klasgenoten 32 uur stage liepen, naar school moesten etc., waren wij vrijgesteld voor de rest van dat jaar. Wij hoefden maar 1 keer in de maand naar school .
Toen we vervolgens opnieuw stage gingen lopen en wéér bij elkaar in de klas kwamen, was eigenlijk het feest compleet. Wat gezellig! Maar zo gezellig bleef het niet… Terwijl dit keer mijn stage perfect ging, ik het gruwelijk naar mijn zin had, ging haar stage in haar eigen ogen opnieuw niet goed. Maar wat kun je daar daadwerkelijk over zeggen na 1,5 maand stage? Kan je dan al zeggen dat je het einde van het jaar niet gaat halen? Dat ze je weg willen hebben? Mijn klasgenootje dacht van wel en ze wilde iets te graag maatschappelijk werkster worden. Dat word je alleen niet als je je stage niet haalt. Of dat de enige reden is waarom ze het deed, zullen we alleen dan weer nooit weten…. Maar ze besloot om op haar 21e niet verder te willen. En wat kwam dat hard binnen… Ik weet nog hoe wanhopig ik mij toen voelde. Hoe ik maandenlang zó boos ben geweest vooral. Hoewel ik ergens ook weer kon denken; ‘het is haar keuze. Als ze nu gelukkig is, is het goed’. Tegelijkertijd vond ik het zwak om de uitdaging van het leven niet aan te gaan. En tegelijk ook juist sterk om zoiets te kunnen doen, op een bepaalde manier. Hoe krom ook. Ik voelde me al zo, dus hoe moesten mensen die helemaal dicht bij haar stonden zich wel niet voelen??

Dat alles maakte dat ik dit boek in één ruk heb uitgelezen. De wanhoop ergens zo goed kon begrijpen, zo benieuwd was naar ‘waarom’. En je dat nooit te weten zult komen….

Dat bloggen word hem denk ik niet voor mij… Ik kan me er niet geregeld toe zetten om dingen op papier te zetten. Of er zit zoveel in mijn hoofd, dat ik het niet ‘mooi’ op papier kan krijgen. Af en toe zal ik vast nog iets plaatsen, maar tussendoor ben ik lekker aan het twitteren! (sowieso toch veel lekkerder in de zomer? Lekker op het terrasje, telefoon, twitteren even tussendoor; niks niet binnen achter die idiote laptop zitten).

Je kan mij vinden op http://twitter.com/Guin85

Waar vind ik jou??

‘Luister naar me. Op een dag zul je op deze fase van je leven terugkijken alsof het een mooie rouwperiode was. Dan zul je zien dat je in de rouw was en dat je een gebroken hart had, maar dat je leven aan het veranderen was en dat je je daarvoor op de beste plek ter wereld bevond – een prachtige, godsdienstige plek, omringd door goedheid. Gun jezelf de tijd en geniet ervan. Het komt allemaal wel goed hier in India.’
‘Maar ik hield echt van hem.’
‘Nou en? Oké, je was verliefd op iemand. Snap je dan niet wat er gebeurde? Die man heeft je tot in het diepst van je ziel geraakt; je had geen idee dat je zó diep geraakt kon worden. Je had geen schijn van kans, kind. Maar de liefde die je voelde, dat was nog maar het begin. Een voorproefje. Gewoon een beetje goedkope mensenliefde, da’s alles. Wacht maar tot je ziet hoeveel intenser dan dat je kunt liefhebben. Jemig, je hebt het in je om ooit van de hele wereld te houden. Daar ben je voor voorbestemd. Zit niet zo te lachen.’
‘Ik zit niet te lachen.’ In werkelijkheid zat ik te huilen. ‘Ga me alsjeblieft niet uitlachen nu, maar ik denk dat ik er zoveel moeite mee heb om overheen te komen, omdat ik echt dacht dat hij mijn soulmate was.’
‘Dat was hij waarschijnlijk ook. Jouw probleem is dat je niet begrijpt wat dat woord inhoudt. Mensen denken dat een soulmate iemand is die hun als gegoten zit en dat is wat iedereen wil. Maar een ware soulmate is een spiegel, diegene die je alles laat zien wat je ontwikkeling belemmert, diegene die je op jezelf opmerkzaam maakt zodat je je leven kunt veranderen. Een ware soulmate is waarschijnlijk de belangrijkste persoon die je ooit zult ontmoeten, want hij of zij schetst verdedigingslinies en helpt je met een ruk uit de droom. Maar voor altijd bij je soulmate blijven? Alsjeblieft niet zeg! Veel te pijnlijk. Soulmates, die verschijnen alleen in je leven om een andere laag van jezelf te onthullen en vervolgens verdwijnen ze weer. En maar goed ook. Jouw probleem is dat je hem niet los kunt laten. Het is voorbij. Hij was er om je wakker te schudden, je los te weken uit dat leven waar je sowieso uit weg moest, je ego een kleine dreun te geven, jou je belemmeringen en verslavingen te laten zien, je hart open te breken zodat er wat nieuw licht bij kon, je zo wanhopig en stuurloos te maken dat je je leven wel móest veranderen, je aan je nieuwe leermeester voor te stellen en er vervolgens vandoor te gaan. Dat was zijn taak en daar heeft hij zich goed van gekweten, maar nu is het voorbij. Alleen jij kunt maar niet accepteren dat die relatie geen lang leven beschoren was. Je bent net een hond die bij het vuilnis zit meid; je blijft maar likken aan dat ene lege blikje, om te kijken of je er nog meer uit kunt halen. En als je niet uitkijkt, blijft dat blikje straks aan je snoet vastzitten en gaat het je leven heel moeilijk maken. Dus blijf er gewoon vanaf.’
‘Maar ik hou van hem.’
‘Dan hou je maar van hem.’
‘Maar ik mis hem.’
‘Dan mis je hem maar. Stuur elke keer dat je aan hem denkt een beetje liefde en licht en denk er verder niet over na. Je bent gewoon bang om de laatste restjes los te laten omdat je dan echt alleen bent. Maar één ding moet je goed begrijpen; als je al die ruimte in je hoofd die je nu besteedt aan gepieker over die vent leegruimt, dan krijg je daar een vacuüm, een lege plek – een deuropening. En raad eens wat het universum met die deuropening gaat doen? Het stort zich er meteen door naar binnen om je met meer liefde te vullen dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.’

Guin gaat naar India! Maar niet naar de ashram. Naar de krottenwijken… En zee. En zon. En drukte. En heerlijkheden. Nu het alleen nog boeken… Als letterlijk alle wonden dicht zijn, letterlijk alle kneuzingen over zijn; dan ga ik! Om me met meer liefde, geluk en geniet-zaligheid (?) te vullen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden…

Na twee weken gaat het zelfs zo goed, dat ik de tijd/ rust niet heb om hier verhaaltjes te gaan typen Dat mag een goed teken zijn!

Hoewel meneer de chirurg afgelopen week nog niet tevreden was. Hij niet blij was met alle blauwe plekken, alle bloedvaten die nog niet goed zaten, de wonden die niet zo snel heelden als hij had gehoopt. Oftewel; ik kreeg het advies vooral heel erg rustig aan te doen. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik nu meer bloedt dan een week geleden. Hoewel dat oud bloed is wat er uit moet (zegt de chirurg, net als de mededeling dat er nog veel meer bloed aan ging komen), vind ik het geen prettige gedachte. Eng zelfs. Volgens mij probeerde hij me ook alleen maar op mijn gemak te stellen door te zeggen dat ik daar niet van moest schrikken. Maar het idee dat hij niet tevreden was na 10 dagen, zegt me eigenlijk wel genoeg… Dus gisteren zat ik een dag op de bank met tijdschriften, thee, filmpjes etc. Pijnloos, zonder al te veel bloed. Vandaag ging ik uit eten en het ging alweer mis. Oftewel; ik ga het advies nu maar echt ter harte nemen!

Buiten dat was mijn week boeiend! Oude contacten die hersteld werden. Leuke plannen gemaakt voor de toekomst. Goede plannen gemaakt ook. Ik heb weer een prachtig beeld van hoe ik het allemaal zou willen. Wat ik wil doen met mijn leven. Welke stappen ik dan dus ook moet maken. Ook dat heb ik afgelopen week ingezet.

De keuze gemaakt om ex niet meer te spreken. Iedere keer had ik ergens toch een bepaald iets wat ik wilde horen. Door dat iedere keer niet te horen werd ik alleen maar teleurgesteld. Werd ik niet vrolijker meestal van onze gesprekken. Soms ook wel trouwens, maar altijd was er die ‘hoop’. Die hoop opgeven betekende alleen maar heel veel opluchting en rust in mijn hoofd. Ik moet zeggen dat het een hele goede keuze was. Natuurlijk ben ik benieuwd hoe het met haar gaat, maar als ik alleen maar hoor ‘het gaat prima met mij’, dan heb ik daar toch niks aan. Die dame redt zich prima zonder mij! Gelukkig

Al met al; mijn koers is bekend en bevalt me verschrikkelijk goed! Misschien is dat juist wel de reden dat het hier zo stil is

Zij vertelde mij eens dat hij haar grote liefde was.
Jarenlang hadden ze samen doorgebracht.
Jarenlang waren ze samen ontzettend gelukkig.
Maar het geluk ging over; de eerste scheuren in haar geluk waren echter veroorzaakt door haarzelf. Zij had haar grote liefde zo intens veel pijn gedaan.

Zij vertelde mij ook dat ook ik mijn grote liefde ongetwijfeld tegen zou komen.
Zodra mijn grote liefde voor me zou staan, zou ik dat voelen.
Dat deed ik. Ik voelde het zo intens. Ik was zo gelukkig. Wat een intens gevoel!

Zij deelde me ook in het simpelweg gelukkig zijn; tevreden zijn met wat je hebt.
Als dat betekent dat je je grote liefde moet laten gaan, dan hoort dat erbij.
Als het betekent dat je een nieuwe liefde leert kennen die kleiner is; geniet daar dan van, want simpelweg geluk is ook geluk. Intense gevoelens zijn juist gemaakt om stuk te gaan.
Zij leerde me dat grote liefdes nooit lang blijven. Of ze gaan verloren binnen een relatie óf je verliest je grote liefde terwijl je intens veel van diegene houdt. Bij de laatste gebeurtenis blijft diegene altijd je grote liefde.

Met wat zij mij leerde had ik beter moeten weten.
Had ik moeten weten wat simpelweg geluk is.
En ik geloof dat ik het gevonden heb; simpelweg gelukkig zijn.
Het is zo simpel.

Do I need to say more??

De wonden hele prachtig; alles zit zo goed als dicht al. De hechtingen laten los. Geen centje pijn gehad. Volop geshopt afgelopen week. Woensdag op controle en ik denk dat de chirurg ook heel tevreden is over zijn werk. Ik tenminste wel over het zijne!! Prachtig gedaan. Eindelijk pas ik nu al die hele leuke jurkjes goed! Dat die band wel mooi onder mijn borsten loopt ipv eroverheen

Guin mocht zowaar afgelopen weekend een nachtje doorbrengen in het ziekenhuis. Niets ernstigs, alleen een weloverwogen besluit om iets te laten doen aan mijn lichaam. Voor mijn gezondheid voor nu en later! Mijn borsten gingen van heel veel te groot, naar een best wel klein maatje *smile* (mijn rug is maar smal, vandaar). En ik moet zeggen; het valt me allemaal reuze-mee (als je bedenkt dat ik 6 uur na de operatie alweer rondwandelde (en overgaf, heel vaak) en vanochtend alweer met de hond buiten wandelde!

Beetje onmenselijk was alleen dat we met 8 man op een zaal lagen. Ontzettend krap en werkelijk alles door elkaar; dementie, trauma, blinde darm… ERG irritant! Demente mevrouw die ‘s nachts aan het spoken was, licht aan, licht uit, schreeuwen. Trauma-knul die ‘s avonds werd geopereerd en ‘s nachts bangig wakker werd, ‘s ochtends vroeg het uitschreeuwde van de pijn. Vrouw met kanker die het heel zwaar had… En als ik dan eindelijk sliep, dan kwam de nachtzuster met haar zaklamp kijken of ik sliep. Dat was geen fijn nachtje.

MAAR alle lof voor het verplegend personeel. Vrijdagmorgen kwam ik daar al en was daar Natasja. Wat een lief meiske! Stelde me meteen op mijn gemak, hielp me met mijn spulletjes allemaal klaar te zetten. Waarop al snel haar collega haar afloste; Marco Marco was zoooooo lief. Hij kwam me ophalen, ik moest me omkleden. Smijt alle kleren op het bed (mama ruimt wel op ) en hij begon meteen allemaal grapjes te maken haha. Heerlijke gozer. Zag mijn tattoeage op mijn pols en had me toch anders ingeschat; dacht dat ik een lief meisje was. Bij het zien van nog meer tattoeages ging hij los. Fantastisch. Enorm gelachen en dat is ERG fijn als je naar de OK wordt gereden. Eenmaal op de OK was daar ook een ontzettend lieve verpleegkundige. Allemaal vragen stellen, mij op mijn gemak stellen (hoewel ik best heel rustig was en niet zenuwachtig). Toen de wat hardere infuus-mevrouw het wilde inbrengen, riep ze ook meteen; ‘vind je het fijner als ik het overneem?’. Ja, eigenlijk wel ja.

En toen werd ik weer wakker! Telefoon in mijn handen, bellen naar huis dat ik nog leef. Terug naar de zaal, waar een andere mannelijke verpleegkundige was. Die bleef maar herhalen hoe schone slaapster ik was Wat voor modelpatient en een nog betere modelpatient was geweest als ik niet over zou moeten geven telkens. ‘s Avonds weer een andere mannelijke verpleegkundige! Het was echt verbazingwekkend hoeveel mannelijke verpleegkundigen daar waren. Heel bijzonder. Maar ze waren allemaal stuk voor stuk zo lief. Heel zorgzaam, grapjes makend, ook vertellen wat ze denken; ‘ik wilde je eigenlijk bijna wat te eten aanbieden, maar nu je weer overgeeft weet ik niet of je dat wil?’. Neh, doe maar niet. ‘Rondje lopen dan?’. Ja, dat wel! Waarna ik weer begon over te geven en het meteen was; ‘ach, meisje toch’. En ik moet zeggen; zodra ik aangaf dat ik pijn had of misselijk was, kreeg ik meteen spuiten in mijn infuus tegen de misselijkheid, zetpillen, morfine; dat was echt fijn.

Echt, alle lof voor het personeel van de Isala! Plastisch chirurg was ook net zo top… Kwam ‘s middags nog een heel verhaal houden, alles checken. Komt zelfs volgende week in zijn vakantie een ochtendje terug om mijn wonden te checken . En ik kan vertellen dat als je zo begint, zo op je gemak wordt gesteld en zoveel rust dan gewoon kan pakken, dan is het ergste voorbij…

Nu me nog lekker een weekje door moeders laten vertroetelen en dan maar weer op huis aan! Denk ik Als ik weer kan koken enzo hihi.

Ik ben ergens hartstikke blij dat we in een democratie wonen. Hoewel dat ook discutabel is. Hoewel een dictatuur vaak te ver doorgedreven wordt; ergens zit er ook een prachtige basis in. Zolang iemand die basis aanhoudt en daarin niet te ver doordraaft…Volgens mij is het dan best iets ‘goeds’. En het is ook discutabel of wij wel echt in een democratie leven. Ik bedoel; we mogen stemmen, er zijn referendums; prachtig. Maar vervolgens wordt er gewoon een meerderheid als regering gekozen, ongeacht of die meerderheid nou wel die meerderheid is waar wij als bevolking op hebben gestemd. Bijvoorbeeld. Ze maken er zelf een mooi procentueel geheel van en wat hebben wij daar nou daadwerkelijk voor invloed op? Hoewel ik absoluut vind dat we wel moeten blijven stemmen en niet als demonstranten op de bank moeten blijven zitten. Daar bereiken we nog minder mee.

Maar dat was helemaal niet wat ik wilde vertellen!
Wat ik wilde vertellen was dat het mooie van onze democratie is, is dat we ook petities kunnen maken en die mogen aandragen. Er gaan duizenden petities de ronde. Prachtig. Heerlijk als mensen nog nadenken, een mening hebben, die verkondigen en daadwerkelijk actie ondernemen. Ben ik helemaal voor (en zou ik zelf ook meer moeten doen eigenlijk. Ideeën zat.). Maar wat ik zo ontzettend jammer vind is dat er ook 1001 petities de ronde gaan die zo ontzettend slecht zijn geformuleerd, dat het uiteindelijk een totale andere uitwerking gaat hebben dan de ondertekenden hebben bedoeld.

Zo las ik de volgende petitie: http://www.biobtwvrij.nl/index.php
Het idee is om biologisch eten goedkoper te maken en niet-biologisch eten 1% duurder te maken. Ik vind het serieus prachtig om biologisch eten goedkoper te maken. Ben ik absoluut voor. Bepaalde dingen eet/ drink ik alleen maar biologisch. Al was het alleen maar als placebo
Ik begin alleen te stuiteren als ‘normaal’ voedsel 1% duurder zou worden. Ik ken genoeg huishoudens die nu al de eindjes aan elkaar moeten knopen. Voor hen zou het absoluut niet goed zijn als het eten 1% duurder zou worden. Het klinkt als weinig, maar in een maand tijd is het voor deze mensen gigantisch veel. Er zijn genoeg gezinnen die maar 3 keer in de week warm eten. Gewoonweg omdat ze iedere avond warm eten niet kunnen betalen. En we weten allemaal dat wanneer je creatief bent, eten niet eens zo gigantisch duur hoeft te zijn. Maar wat als je al creatief bent en het lukt je nog niet? Niet doen dus, die 1%.

Maar buiten dat. Ik lees de petitie en zie afwisselend staan; ‘BTW-vrij’ en een nultarief voor BTW. Dat zijn twee hele verschillende dingen. Stel je voor dat biologisch voedsel BTW-vrij zou worden. Dat zou hartstikke mooi zijn! Denken we… MAAR beseffen de ondertekenden ook dat als dat voedsel BTW-vrij wordt, dat de boeren dan heel veel niet meer kunnen aftrekken van de belasting? Dat dat niet alleen geldt voor de biologische boeren, maar voornamelijk de geraakten hierbij de ‘normale’ boeren zijn. Voor hen houdt het in dat zij meer zelf moeten betalen, minder aftrekposten hebben bij de belasting. Kortom; hun aftrekposten gaan ze doorvoeren in hun verkoopprijs. Wat zou inhouden dat uiteindelijk AL het eten zo’n 20% (!!!!!!!!!) duurder zou worden. Dan klinkt zo’n petitie ineens al een heel stuk minder fraai… En ik vraag me af of de ondertekenden dat ook beseffen???? Dus alsjeblieft; onderteken dit niet? Uiteindelijk zijn we dan allemaal heel erg veel duurder uit en betekent het alleen maar meer honger voor heel veel gezinnen in NL. Eten wordt dan gewoonweg onbetaalbaar…

En nu denk ik; zal ik een petitie schrijven waarin ik pleit voor het goedkoper maken van gezond voedsel in het algeheel; biologisch en niet-biologisch. En die prijzen verrekenen met het ongezonde voedsel? De wortels 10 ct. goedkoper en de chips 10 ct. duurder bijvoorbeeld? Frituur duurder, salades goedkoper? Hmmmm, ik ga er eens even over filosoferen. Als ik een petitie heb opgesteld, laat ik het weten

Dat mensen mij gaan vertellen wat ik moet doen, daar hou ik niet van. Ik vind mezelf wijs genoeg om alles zelf te beslissen.
Net als mij iets aanraden, maar zonder argumentatie. Als ik vraag; ‘waarom zou jij die Philips nemen, in plaats van die Samsung?’ en je dan zegt; ‘nou, zomaar’, dan neem ik je niet serieus en volg dan compleet mijn eigen weg.

En daarom nam ik technicus vriendje maar mee vanmiddag om met mij te shoppen.
Technicus vriendje helpt mij altijd als iets technisch niet meer werkt in mijn huis. Of als ik iets wil aanschaffen. En dus vandaag kwam hij uit Den Haag naar Zwolle gereden om mij te helpen kiezen bij een nieuwe televisie. Waarvan ik er eigenlijk twee wilde; een kleintje in de eetkamer, een hele grote in de woonkamer. Omdat ik veel in de keuken zit en het nieuws etc. op de achtergrond dan wel erg fijn is. Een grote in de woonkamer, omdat ik het heerlijk vind goede films te kijken. Alleen niet op een tv die piept; zoals mijn oude. Dus hup; de winkels in!

Onderweg zaten we al te discussiëren. Bij ieder ander zou ik zeggen; ‘ik weet wat ik wil, dus dat gaan we doen’. Bij hem kan ik zeggen; ‘maar ik wil ook eigenlijk een nieuwe laptop, want deze is k*t’. Om 3 minuten later te roepen; ‘of een beamer. Voor films is dat wel heel tof’. Waarop vriendje kalm zegt; ‘we gaan gewoon even kijken’.

Eenmaal in de winkel stond ik te kijken voor een 127 cm grote tv. Vriendje vond dat belachelijk groot en dat zou me ontzettend gaan tegenvallen in mijn woonkamer. Natuurlijk niet! Hartstikke mooi films kijken!! Om uiteindelijk een beetje te gaan meten, kijken van een afstandje en uiteindelijk naar huis te gaan met een tv van 94 cm. Vriendje had heel erg gelijk; dat is echt groot genoeg voor dit huis. Dit is ook prachtig films kijken!

En een tv in de keuken; dat vond hij grote onzin; ‘dan ga je maar met je laptop in de woonkamer zitten. Je kan dat ding verplaatsen weet je’. Weet ik wel… Maar mijn laptop wordt snel te warm, valt uit, is langzaam, ik irriteer me er kapot aan. ‘Dus wil je een tv in je keuken. Heel logisch. Je wil dus eigenlijk gewoon een nieuwe laptop?’. Ja, maar ik weet niet welke en wat er allemaal bij moet en moeilijk-moeilijk. Waarna vriendje zegt; ‘Acer wil je denk ik niet weer? Toshiba was je ook niet tevreden over. Ik zie een prachtige Samsung die meer heeft dan je huidige laptop. Klaar’. Ow ok… Na veel discussies over een groter beeldscherm dan mijn huidige laptop, ging ik toch naar huis met een laptop met een even groot beeldscherm. En het is perfect!

Toch fijn; die vriendjes die eigenlijk exact weten wat je wil. Zonder dat je dat zelf weet. Fijn hoor! Mijn huisje is nu helemaal perfect Mijn dank is groot vriendje!

Ooit geweten dat er een Department voor Zelfmoordonderzoek was? Of wat de reden is dat mensen in de kou bevriezen nadat ze (veel) alcohol hebben genuttigd? Of waarom er een Prins carnaval is?

En meer van dergelijke dingen. Nou werkte ik met alcoholisten en wist ik -natuurlijk- wel dat mensen met teveel alcohol op bevriezingsgevaar lopen, omdat ze de kou niet zo voelen. Maar waarom precies, wat er dan in je lichaam gebeurd; daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht. Net zoals over heel veel dingen niet die ik vandaag hoorde. Oftewel; ik had een heel leerzaam dagje. Een heel leuk dagje. Ook een vermoeiend dagje, maar dat geeft niet.

Maandag gaan we gewoon weer lekker verder. Ik geloof dat ik ooit nog ontzettend intelligent ga worden . Heel veel van deze wereld ga leren… En wat is er mooier dan je daar dag in dag uit me bezig houden??

Maar nu eerst; weekend! Ochtendje/ middagje shoppen met vriendje, avondje kroegen met ander vriendje en vriendinnetje, zondagje luieren; heerlijk!